HIT THE STAGE

HIT THE STAGE#41 | Salva Sanchis | Katie Vickers en Benjamin Pohlig

Data:
dinsdag 25 mrt 2014 - 20:30


Locatie: Japans Paviljoen

€10 | €6 | €6

Wil je weten wat er beweegt in hedendaagse dans en performance? Tijdens HIT THE STAGE maak je exclusieve toonmomenten en previews mee. Elke avond is een ontdekkingstocht langs het werk van minstens twee kunstenaars of collectieven. Je krijgt geen afgewerkte voorstellingen, maar fragmenten uit het creatieproces. 


 

Salva Sanchis | Islands#2

Islands, het nieuwe project van Salva Sanchis, is een collectie van bondige stukken, gecreëerd tijdens korte residenties op verschillende plaatsen, steeds met andere gasten. Om Islands in zijn geheel te zien, moet je wachten tot het najaar van 2015. Maar zodra een nieuw op zichzelf staand island/eiland af is, toont Sanchis dit al aan het publiek. Het eerste island was in februari te zien tijdens Artefact in Stuk. In maart werkt de choreograaf aan Islands#2 in Monty. 

Voor deze tweede episode van de Islands reeks, nodigt Salva Sanchis danser Stanislav Dobak uit om een 5 minutenlang duet te dansen. De dans gebruikt het concept uit de muziek van de maatsoort. Door tijd op te delen in gelijke maten op verschillende manieren, kunnen de twee dansers een zichtbare connectie maken die toch open blijft in zijn vorm. Deze manier van werken continueert wat gestart werd in Islands#1 waarbij het ritme veeleer dan de vorm het beeld de leesbaarheid bepaalde.


 
Katie Vickers en Benjamin Pohlig | Techno-Tarantella-Novella

Wat was er eerst, de muziek of de ellende? Luisterde ik naar popmuziek omdat ik me ellendig voelde? Of voelde ik me ellendig omdat ik naar popmuziek luisterde? (High Fidelity)

Katie Vickers en Benjamin Pohlig werken aan een duet dat de turbulente wereld van de popmuziek en haar conventies onderzoekt. Tijdens deze HIT THE STAGE tonen ze een stand van zaken.

Door haar muzikale conventies is popmuziek onmiddellijk verbonden met beelden en ideeën van lichamen en gedragingen. Of het nu jeugdrebellie is of seksuele zelfexpressie, haar ‘universele’ taal is deel van het consumentisme. Pop is een product dat we niet enkel horen, maar ook elke dag zien en voelen. Kenmerkend voor deze muziek maar ook contradictorisch, zijn enerzijds haar claim voor authenticiteit, het recht om te zijn hoe men is, en anderzijds de fantasie om net te ontsnappen aan wie men is door artificiële verlangens. Tussen deze twee fricties ligt het lichaam, waar authenticiteit en kunstmatigheid haar realiteit bevragen.

Met Techno-Tarantella-Novella bekijken Vickers en Pohlig popmuziek als een plaats waar men de controle en zekerheden verliest, een plaats die naar transformatie leidt. Een rituele plek voor de individuele en sociale (trans)formatie van jezelf.