Acteur Peter Gorissen (54) heeft een lange en bewogen weg afgelegd. Nu maakt hij een unieke reeks van vijf monologen waarin hij het ontstaansproces van een theatervoorstelling uit de doeken doet. In de rand daarvan gaat hij ook in op maatschappelijke evoluties als de indoctrinerende kracht van televisie en het economisch fundamentalisme in onze samenleving.

Alles lag vast, u kunt het zien:
We bieden dvd's van de voorstellingen te koop aan.
Een dvd kost € 5, de vijf dvds samen kosten € 20.
Bestellen kan op 03 238 91 81.

Kermis in de hel wordt een bevlogen scenisch onderzoek naar de essentie van theater maken. Alleen te zien in Monty.

portret van Peter Gorissen in De Standaard
 
Peter Gorissen in Babel (Klara, 18/01)

Peter Gorissen in Mezzo (Radio1, 18/01)

De vijf voorstellingen vormen een geheel, al kunt u ze ook apart komen bekijken.

1. thema  18 januari
2. groep  25 januari
3  eerste repetitie  1 februari
4. generale  8 februari
5. voorstelling  11 februari

Peter Gorissen  volgde een acteursopleiding aan de Studio Herman Teirlinck in Antwerpen en ging daarna method acting studeren aan de University of California in Los Angeles. Hij verdiepte zich ook in groepsprocessen en gaf later zelf les aan de Studio, aan het Antwerpse Conservatorium en aan toneelopleidingen in Amsterdam en Arnhem. Sinds begin jaren tachtig maakte en speelde hij tientallen theatervoorstellingen en was hij te zien in een resem films.

Peter Gorissen heeft altijd een haat-liefdeverhouding gehad met het theater, of beter gezegd: met het geïnstitutionaliseerde systeem eromheen. Met de routine, met het productieapparaat en met de alsmaar belangrijkere rol van geld. Zijn weigering om dát spel mee te spelen, en zijn langdurige alcoholverslaving hebben er toe geleid dat hij soms voor enkele jaren van de scène verdween. Maar wie hem ooit zag spelen of les van hem kreeg, kent zijn bevlogenheid en zijn uitzonderlijk vakmanschap.

Een spel van behoefte

"Spelen is onlosmakelijk verbonden met je eigen behoefte om iets te vertellen. Mijn privéleven is nooit rustig verlopen, en toneel is altijd een uitlaatklep geweest. Zoals je twee soorten schilders hebt: zij die schilderen omdat ze iets kwijt moeten en zij die het doen omdat ze schilderijen verkopen. Het toneel is al te zeer een onderdeel van de arbeidswereld geworden. Zoveel gezelschappen maken de ene productie na de andere, tien, twintig jaar lang. Hebben ze dan nooit een moment waarop ze denken: ik heb niks te vertellen? Of: ik heb geen behoefte om iets te vertellen? Je ziet veel routinewerk, en gesprekken gaan zo vaak over subsidiebedragen en dossiers, maar zelden over de noodzaak om iets te maken. "

"Als je de behoefte hebt om iets te vertellen, en je zoekt daarnaar tot je het kan vertellen, dan kan je spelen. Talent is het naar buiten brengen van wat in je leeft. Dát moet je kunnen. Voor mij moet er in de eerste plaats iets gebéuren op een scène. Dat zie ik zelden. Ik moet vaak denken aan De lege ruimte van Peter Brook, waarin hij het onder meer over het dode theater heeft. Het boek dateert van de jaren zestig, maar is nog steeds actueel, want er is sindsdien nog veel meer dood theater gemaakt. Dichter bij de kern van theater komen, dat is de uitdaging. Meestal zie ik mensen uitleggen wat hun idee is. Maar ter plekke iets laten gebeuren met zichzelf als speler, dát is waar theater volgens mij over gaat. Ik geloof wel dat er vele jonge mensen daar vandaag opnieuw naar zoeken, mensen die niet per se geïnteresseerd zijn in een toneelschool. Volgens mij is acteren veel meer reageren dan ageren. Ook als het publiek geen geluid maakt, voel je hun adem, hun aandacht… Je speelt hoe dan ook voor een publiek. Dat is iets wat ik vroeger nooit had kunnen zeggen. Maar dat is je partner, die moet je bereiken. Als je dat contact hebt, dan ben je ergens. "

"Je kan overal spelen, zelfs in een theater." Het is een uitspraak van Augusto Boal die ik heel goed begrijp. In een theater zijn er meteen verwachtingen, en die vormen vaak een belemmering. Wij zijn eraan gewend dat het stil is en donker, dan moet het licht aangaan en moet er iets beginnen, dat dan naar een catharsis evolueert of iets wat er op lijkt, dan is het gedaan en dan applaudisseren de mensen. En dan zeggen de meesten: het was niet slecht. Niet slecht? Dat is niet goed genoeg! Mensen zouden moeten zeggen: wat heb ik nú meegemaakt? Wat was me dat voor iets!"

Het volledige interview met Peter Gorissen leest u vanaf 4 januari in de Montykrant voorjaar 2010.