Bartel Jespers | Monty
Bartel Jespers

Montignards #1

Bartel Jespers

Je schrijft dat je jezelf wil ontdekken via theater en in het verlengde Het Montignardproject.   Ik ga ervoor een beter mens te willen zijn, en de kunst van het acteren is een tool om tot een beter inzicht te komen in wie ik ben. En vanaf dan, geloof ik, kan ik die inzichten beter communiceren naar mijn publiek.

Is theater maken dan eerder therapeutisch voor jou?   Ja, vroeger was dit de enige plaats waar ik helder kon communiceren. Ik leefde in mijn eigen wereldje en dat strookte niet met de leefwereld van mijn klasgenoten. Opgroeien is altijd moeilijk, ik werd niet aanvaard en was erg vaak alleen. Theater was altijd een fijne, veilige plek waar ik kon op terugvallen. Daar kon ik mezelf en nieuwe dingen ontdekken, nieuwe emoties en verbeelding. Het was een soort ontspanning en een verlengde van mijn eigen wereld. Ik zocht die uitlaatklep en vond hem in theatergroep ‘De Waanzin’. Daar kon ik spelen, ik leerde er te improviseren, te acteren, op een podium staan en teksten van buiten leren. Vanaf dan ben ik dat blijven doen en ben ik dat graag blijven doen. Toen ik 17 jaar was wilde ik zonder twijfel naar de theaterschool, dat was bijna vanzelfsprekend. Een tweede therapeutische aspect is dat theater verder werkt dan mezelf, ook andere mensen worden erdoor bewogen en geraakt.

Leerde je buiten technieken en principes in de theaterschool ook meer over jezelf of over de wereld?   Ja absoluut! Waarschijnlijk leerde ik meer over mezelf dan over de wereld. De school richt zich op wie je bent, op emoties van vroeger die nu moeten vibreren. Vanaf het derde jaar leerde ik veel meer, voornamelijk dankzij mijn contact met Jan Joris Lamers. Die trok alles naar een ander niveau en ik mocht mee doen in het masterproject waar hij elke week een repertoirestuk wilde spelen. Dat waren veel stukken op een korte periode waarbij het eerder ging om alles open te trekken en te verbinden met de stukken. Kijken hoe je dat in de wereld plaatst, in tegenstelling tot langlopend onderzoek en minder stukken in de vorige jaren. Er zijn verbanden met de Montignards: de school verdiept en vertraagt, de Montignards zoeken contact op en confrontatie.  

De vier kompanen die je hebt. Wat wil je, wat vrees je?   Ik heb geen eisen of verwachtingen en ik hoop dat dat wederzijds is. Ik wil wel het vuur  vinden, ‘vollen bak’ volle gas geven vanaf dag één. En om te zoeken naar gemeenschappelijkheden en interesses. Wat is voor hen belangrijk, welke zijn hun interesses? Ik verwacht nieuwe inzichten en dingen van hen zodat ik ook nieuwe dingen kan aanvoeren en ontdekken.

Bartel Jespers

Van al die Montignards ben jij de enige Antwerpenaar die woont, werkt én studeerde in de stad. Wat weet je van de achtergrond van de anderen?   Alleen recentelijk heb ik meer interesse voor andere scholen en hoe ze daar werken. Tijdens de opleiding heb je geen tijd om naar andere scholen te kijken: de eigen school is dé focus! Bovendien is het conservatorium uniek vanwege Dora; de verhalen van Dora en de verhalen over Dora. Nu komt dat van docenten die van haar les kregen. 

Haar verhalen sterven uit. Is er geen nieuwe dynamiek?   Sara de Roo en Clara van den Broek verwezenlijken iets bijzonders, ze openen de deuren. Voorheen was het conservatorium een gesloten instelling, een zandbak. Iedereen moest maar zijn zandkasteel opzoeken en uitbouwen. Maar Sara en Clara zorgen voor contacten met mensen van buitenaf, en ook intern onderzoeken ze vernieuwingen. Daarom beweegt er nu veel, er zijn steeds nieuwe ontwikkelingen.

De Montignards is een nieuwe start met nieuwe uitdagingen.   Ja, maanden fijn werk, dag en nacht in het métier met datgene wat me nauw aan het hart ligt. Daarin alles kunnen onderzoeken, samen te werken met een diverse groep. Het lijkt me erg spannend om al die elementen samen te voegen.