Maarten Van den Bussche | Monty

Montignard Maarten Van den Bussche

Maarten Van den Bussche (°1991) is voornamelijk denker en dichter. Hij studeerde Theater- en Filmwetenschappen aan de Universiteit Antwerpen, gevolg door een post-master jaar als artistic researcher bij a.pass. Hij noemt zich ook wel eens een pragmatisch romanticus, houdt van paradigmashifts en paradoxen, en kijkt graag realistisch en hoopvol naar de toekomst.  

“De voorbije jaren zat ik de microkosmos van artistic research, waar termen als xenofeminisme, afrofuturisme, en commons economics je om de oren vliegen en anders naar de wereld doen kijken. Hier wil ik onderzoeken hoe je die hedendaagse kennis kan omtoveren tot spannend theater. Eigenlijk gaat het over overdracht: hoe communiceer je op een podium iets filosofisch en maatschappijkritisch zonder dat het moralistisch of uitleggerig wordt? Kan je er ook enthousiasmerend theater van maken waarnaar een publiek met plezier, opwinding, en openheid kan kijken?”

“Ik spreek nu over theater, maar de grenzen van de disciplines zijn vloeibaar – het kan evengoed gaan om cabaret, poëzie, performance, of dans. De essentie is dat ik de theoretische gevoeligheden die vandaag leven wil belichamen; ze letterlijk verplaatsen van het hoofd naar het lijf, en terug. Door te klooien, te (ver)neuken, en te experimenteren. Na jaren van theoretische scholing heb ik nood aan een praktisch labo.”

“Het zou simpeler zijn om hier alleen mee aan de slag te gaan, ik ben niet zo'n groepsmens van nature, maar dat zou indruisen tegen de aard van wat ik wil bereiken. De theorieën die me interesseren hebben net te maken met de manier waarop we ons in deze wereld tot elkaar wensen te verhouden. Het zou zo fout voelen om daar vanuit een filosofische toren een donderpreek over af te steken. Non, I want to practice what I preach, en dus gooi ik me in deze groep, ook al is dat niet gemakkelijk en eng.”

“Ik weet van mezelf dat ik nogal slim ben. Dat heeft zo zijn voor- en nadelen. Ik heb snel het gevoel dat ik iets doorheb, waardoor ik de neiging heb niet langer met volle aandacht te luisteren. Ik hoop op dat vlak in een soort nederigheid te vallen, of liever: een overgave, die me wegrukt uit die intellectuele macho positie. Ik wil langer in de verwondering kunnen blijven hangen.”

“Montignards zal voor mij geslaagd zijn als ik een goede wijze vind om mijn liefde voor kritisch denken met een artistieke praktijk te verzoenen, en zo een carrière kan opbouwen.”