Marie Pien | Monty

Montignard Marie Pien

Marie Pien (º1990) is afgestudeerd als muzikant aan de Kunsthumaniora Brussel in 2008 en als theaterregisseur aan het RITCS in 2016. Deze twee wist ze te combineren in 2018 met een master Muziektheater aan het Koninklijk Conservatorium Den Haag in samenwerking met Veenfabriek.
In haar werk gaat ze op zoek naar wat er gelijk is in beide werelden. Een acteur is evenzeer een muzikale medespeler en een muzikant is ook verhaalverteller en ze staan beide op het podium.

"Ik ontwikkelde ooit een muzikale performance over de geluiden van de stad Brussel. Als er een vliegtuig boven je hoofd vliegt gaat je hart sneller slaan, ook al hoor je het geluid niet bewust. Als jij tegen mij spreekt begint alles in mijn lichaam te trillen. De realiteit bestaat uit geluid, uit de verbondenheid van trillende moleculen. Of zoals John Cage zou zeggen: everything we do is music. Toen ik kwam praten met Monty vroegen ze mij of het niet vervelend was voor mij dat er geen andere muzikant bij de Montignards zit. Maar in mijn leefwereld is iedereen muzikant – al zit je maar te ademen."

“Als ik zeg dat ik muziektheatermaker ben weten mensen vaak niet wat ik bedoel. Het is een frisse, jonge term die ik mee wil helpen definiëren. Ik ben opgeleid als muzikant en regisseur. De muzikant in mij streeft naar perfectie bij elke uitvoering, de regisseur werkt intuïtief. Ik wil onderzoeken hoe ik die twee manieren van maken dichter bij elkaar kan brengen: hoe kan ik muzikaal regisseren of theatraal musiceren? Wanneer ik kijk naar acteurs die een dialoog brengen vraag ik me niet steeds af of de psychologie wel juist zit, maar wel hoe hoog angst eigenlijk klinkt, of wat de grondtoon is van stress. En dan vraag ik de spelers om twee stappen verder te gaan staan, zodat de geluidsbalans verandert.”

“In mijn hart staat een bankje met daarop allemaal verschillende versies van mezelf, geduldig wachtend. De muzikant. De zangeres. De regisseur. De speler. De dramaturg. Ik wil in de loop van de komende maanden al die alter ego’s voor het voetlicht dwingen. Uit mijn comfortzone komen, niet enkel de regisseur aan het woord laten. Ik heb andere mensen nodig om mezelf over die grens te pushen.”

“Montignards zal voor mij geslaagd zijn als we van elkaars kracht hebben kunnen leren, als we hebben kunnen meedenken met elkaars onderzoek. Als we een monster zijn geworden met één lijf en zes verschillende koppen. En voor mezelf: als we op een dag ineens met z’n zessen een koorstuk staan te zingen, of dat nu keivals is of niet."(lacht)