Sara Haeck | Monty

Montignards #1

Sara Haeck

Sara Haeck

Van Brugge naar Brussel en dan naar Antwerpen. Hoe ervaar je die steden?   Ik ben opgegroeid in Kortrijk, maar eigenlijk ken ik mijn geboortestad niet. Op mijn dertiende verhuisde ik naar Brugge en volgde het middelbare kunstonderwijs. Daar ben ik echt gegroeid en gevormd. Ik werd me bewust van mijn ambitie, terwijl ik tegelijkertijd voortdurend twijfelde omdat ik tamelijk timide ben. Het acteurschap vloekt eigenlijk met mijn karakter, maar ik leerde dat theater ook voor mij kon zijn; dat het fijn is om op een podium te staan. En dat dank ik aan de docenten en aan mijn medeleerlingen. Alles is daar duidelijk geworden en telkens ik er terugkom ben ik daar erg graag vanwege de goede herinneringen.

En dan later Brussel.   Ja, Brussel. Je hebt tijd nodig om daar te wennen; de fijnste plekken zijn eigenlijk de buitenwijken en het duurt lang vooraleer je die kent. Want de opleiding vereist vele en lange werkdagen en het ontdekken van de stad duurt daardoor langer. Maar Brussel is fantastisch, omdat ik daar veel theater heb gezien. Voorstellingen die niet in West-Vlaanderen komen. Zo ook in Antwerpen, hier staan voorstellingen die dan weer niet in Brussel staan en dat is fijn om nieuwe dingen te ontdekken.

Sara Haeck

Vorig jaar deed je een testcase. Nu komt het echte werk: zes maanden geworpen worden in een combine met mensen die je niet kent, heb je angst of zie je mogelijkheden?   Die angst is inherent aan dit beroep, want je moet steeds werken met mensen die je niet kent. Maar dat is een kwestie van vertrouwen, iedereen is gekozen om een gegronde reden neem ik aan, en iedereen zit in hetzelfde bad. Het is een zoektocht naar elkaar. Waar is iedereen goed of slecht in? Wat is de theaterkunst voor elk van ons? Als het vloekt, is dat niet erg, het is boeiend daar over te spreken maar natuurlijk op voorwaarde dat het productieve gesprekken en verschillen zijn. En soms klikt het meteen, zoals met Lola bijvoorbeeld, dat is fantastisch en zeer productief.

Ik hoop dat in de nieuwe combine iedereen complementair aan, en nieuwsgierig is naar elkaar. Lola en ik werken op dit moment ook aan een eigen voorstelling en ik vind dat vaak toch erg spannend. Maar het stelt me gerust dat Lola beter kan regisseren, ik leer van haar terwijl we samen spelen. En zij heeft dezelfde maar omgekeerde angsten: zij is bevreesder om te spelen. Daarom is dit project interessant, steeds van plaats verwisselen in een veilige omgeving. Daar ga ik veel uit kunnen leren.