Anouk Friedli | Monty

 Montignards #2

Anouk Friedli

Anouk Friedli is zo verliefd op Brussel dat ze als Montignard zeker niet zal verhuizen naar het ‘kleine en knusse’ Antwerpen. ‘Maar als ik hier ben, maak ik nog eens kennis met de Vlaamse cultuur.’ Ze studeerde regie aan het RITCS, noemt theatermaken een ‘leuke zelfkwelling‘ en identificeert zich als een eerder klassieke verhalenverteller. Anouk is dan ook meer maker dan speler. Ze hoopt door samen te werken met de andere Montignards te groeien als regisseur.  

Anouk Friedli
Maken vs. Regisseren

“Ik ben een maker. Het maken is vermoeiend en vervelend, en daarom is het juist leuk. Een soort zelfkwelling. In de eerste jaren van mijn regieopleiding heb ik wel veel gespeeld, maar dat is naarmate de jaren verminderd. Het was ook zo moeilijk om spelers te regisseren en dacht ‘hier moet ik beter in worden.’”


Kleine ideeën

“Ik schrijf altijd zelf mijn teksten. Als ik een paar kleine ideeën in mijn hoofd heb, dan kan ik daar gedurende het jaar op verder werken. Ik hoop ook dat ik nu genoeg kleine ideeën heb verzameld voor tijdens het Montignards-project. Die ideeën kunnen alle kanten op. Soms is het een vormelijk idee. Daarna krijgt het een meer inhoudelijke invulling door meer met de personages bezig te zijn.”

Integer en bescheiden

“Ik kijk op naar Christpoh Marthaler, een Zwitsers theaterregisseur. Ik deed er mijn stage en wat me heel erg heeft geïnspireerd is hoe hij met zijn ploeg werkt. Hij is de grote regisseur, maar hij is zo’n integere en bescheiden man. Hij creëert een sfeer waarin dingen kunnen ontstaan. Je hebt niet door wat er aan het gebeuren is, maar ineens is er een heel mooie scène aan de gang. Die manier van werken zou ik ook wel willen kunnen.”


Waarom Montignards?

“Iets klein onderzoeken, daar drie weken aan werken en zoeken in een laboratorium, ik heb het gevoel dat ik daar geen tijd voor heb gehad tijdens mijn regieopleiding.  Tijdens het Montignardproject wil ik verder onderzoeken, of samenwerken en dingen op elkaar uittesten. Ik hoop dat in de komende acht maanden de meeste energie en aandacht gaat naar het creëren, dat we niet afgeleid worden door de structuur zelf. Ik denk dat het belangrijk is dat je een soort zelfdiscipline hebt. Dat je je eigen parcours een beetje moet uitstippelen. Iedereen heeft andere behoeften, en die moet je respecteren.”