Christiaan Mariman | Monty

Montignards #2

Christiaan Mariman

Christiaan Mariman heeft in de regieopleiding van het RITCS vooral op zichzelf gewerkt. Hij verlangt nu naar contact met andere makers, andere visies. Beelden vertellen voor Christiaan drie keer meer dan iets proberen uit te leggen met woorden. zijn visuele theater balanceert op het randje van horror, zelfs voor kinderen. 

Christiaan Mariman

Eerder kneden dan schrijven

"Schrijven is mij meer onbekend. Voor mij is het in de plaats van schrijven eerder kneden. Wel zonder esthetisch te worden, er moet een hoek af zijn. Toch doe ik het te veel, de tekst niet aanraken of een voorstelling zonder woorden. Ik zoek dan eerder in beweging, licht, kledij, decor, … Dat zijn voor mij allemaal dingen die je kan kneden en waar je een inhoud in moet kunnen steken."


Vierentwintiguren job

"Ik heb één hobby: mixen. Geluid mixen, festival mixen, … Ik denk dat je iets moet hebben zodat je uit die black-box, uit theater kan. Even weg van je bureau, je hebt dat nodig. Kan dat? Ja, maar wel veel te weinig. Theater maken is een vierentwintiguren op vierentwintiguren job. Na zes uur naar huis gaan en alles loslaten wat op je bureau ligt, dat kan ik niet."


De horror van de wereld

"De horror van de wereld fascineert mij. De dingen moeten uit de onderlaag van de wereld geschraapt worden. Als je er een laag afschraapt wordt het voor mij interessant."

Montignards: Het is een flippo

"Ik vind de Montignards wel een uitdaging, maar langs de andere kant geloof ik er niet in. Hiermee bedoel ik: Als je zes makers bijeen zet, is dat wel ‘risky’. Ik heb de noodzaak gevoeld om mijn eigen taal, theatertaal, te ontwikkelen. Dat gaat niet als je constant tijd in andere visies investeert. Ik ben daar ook nog lang niet mee klaar. Je moet je 100% kunnen geven, en dat gaat niet als je met vijf andere makers in dezelfde boot stapt.  Maar uit het ploeteren en niet-overeenkomen leer je veel.  Het is heel dubbel, net een flippo, want langs de andere kant is het voor mij gezonder om te kunnen delen en samenwerken. Ik heb me ingeschreven omdat ik een heel jaar individueel heb gewerkt. Ik mis de confrontatie van mezelf tegenover andere mensen. Spelen op een scène mis ik ook. Dus laat de magie maar gebeuren, want ik wil het keigraag doen, ondanks ik niet geloof."