Katarina Antunovic | Monty

Montignards #2

Katarina Antunovic

Katarina Antunovic heet sinds haar studie aan LUCA Drama in Leuven een gediplomeerde actrice, maar vindt theater spelen nog altijd even verslavend als angstaanjagend. Het was haar schoolgenoot Reynout Dekimpe, Montignard van vorig jaar, die haar het noodzakelijke zetje gaf om ook zelf voor acht maand in te tekenen. ‘Monty heeft iets gezelligs en niet-gemaakt. En jong.’ Zelf karakteriseert Katarina zich als introvert en met een lichte aandrang tot absurditeit.

Katarina Antunovic

Mooiste moment in het leven

"Ik ben eerder een speler dan een maker. Spelen is eigenlijk het mooiste moment voor mij in het leven. Het is ook mijn grootste angst, spreken voor een publiek en volledig in het moment staan. Dan besef je dat je leeft. Dat geeft een kick, omdat je angst vereenzelvigd wordt. Het is iets heel raar. Verslavend en angstaanjagend tegelijk."


De dood

"Ik ben heel erg geïnteresseerd in het gegeven van de dood. Ik heb wel een grote doodsangst, maar het fascineert me. De dood zit in alles. Dat klinkt pessimistisch, maar in dat pessimisme zie ik juist de aanvaarding van de absurditeit van het leven. Het is maar dit, en daardoor ook de schoonheid zien. Lachen om de ellende die je ervaart in het leven. Dit komt dan ook terug op mijn podium, ik denk dat je daar niet van kan afwijken. Wat je maakt is waar je fascinaties liggen, en je fascinaties zijn wie je bent."

Het visuele

"Ik haal mijn inspiratie uit het visuele. Ik werk graag met kleuren en intrigerende beelden die wat vervreemding opwekken en waar ik een gevoel bij krijg. Daar koppel ik dan teksten aan, en zo wordt het een geheel. Ik volg bijvoorbeeld het werk van Castellucci, omdat hij qua beelden zeer sterk is: visueel en bevreemdend. Hij werkt ook met het dionysische en apollinische, iets wat ik heel interessant vind, vooral het dionysische."


Montignards

"Iets wat ik in het Montignards-project wil doen is een aantal facetten onderzoeken als speler en maker die ik niet in mijn opleiding heb kunnen onderzoeken. Bijvoorbeeld het exploreren van fascinaties of in dialoog gaan met anderen en kijken wat hun visie is en die dingen dan samenbrengen. Eerst was ik wel wat afstandelijk tegenover het Montignards-project. Ik dacht dat het te heavy zou zijn. Toch wou ik zien wat het project inhield en praten met mensen. Daarna dacht ik dat het nog wel leuk leek, omdat je voor je angsten moet gaan. Je kan pas uit je angsten leren door ze te confronteren. Ik denk dat we na een paar maanden wel een dip gaan kennen, maar  hoop dat we in een goede stroom kunnen blijven produceren en elkaar inspireren."