Tim Bogaerts | Monty

Montignard Tim Bogaerts

Tim Bogaerts (°1993)  is speler en maker. Hij studeerde in 2016 af aan de acteursopleiding van de Toneelacademie Maastricht en speelde voor gezelschappen als NTGent, KVS, Ultima Vez/Wim Vandekeybus en Compagnie Lodewijk/Louis. 

“Afgelopen zomer hoorde ik een lezing van Pussy Riot, waarbij het ging over het gevecht om vrijheid, en over het feit dat dat gevecht voor hen een dagelijkse strijd is. Hun strijd situeert zich natuurlijk op een heel ander niveau, maar het idee ontroerde me. Ook voor mij mag elke rol, elk project een worsteling zijn: welke houding neem ik aan tegenover het materiaal, tegenover de mensen? Net dat maakt dit vak zo mooi – ik hoop dat die strijd nooit stopt.”

“Bij de Montignards wil ik onderzoeken hoe ik functioneer op en naast de vloer. Op de vloer gaat het in de eerste plaats om het fysieke: hoe draag ik mijn lichaam, welke eigenschappen zijn ermee verbonden, kan ik me van die eigenschappen ontdoen of kan ik ze omarmen? Ik heb gemerkt dat ik graag componeer met beelden en lichamen. Dat choreografisch oog wil ik van op de zijlijn bevragen. In latere fases wil ik mijn opleiding als acteur weer bovenhalen en me terug verdiepen in tekst en repertoire.”

“Ik heb een strak plan, ja. (lacht) Om de vrijblijvendheid tegen te gaan. Maar ik ben bereid om van mijn plan af te wijken, in functie van de groep. Ik vind het interessant om te zien of ik mijn vrijheid kan bewaken: op mijn strepen blijven staan en toch meegaan met de anderen. Conflict is welkom, dat hebben we bij onze eerste ontmoeting al afgesproken. Ik beschouw deze acht maanden als een oefening in dienstbaar ongehoorzaam zijn. Ongehoorzaamheid kan dienstbaar zijn, om de ander even te ontwrichten, zodat hij daarna weer steviger kan gaan staan.”

“Montignards zal voor mij geslaagd zijn als ik mijn stem als maker beter heb leren kennen en het lef heb gevonden om ze te laten klinken. Ik wil daar radicaal in zijn. Radicaliteit hoeft niet altijd groots te zijn – ik kan heel langzaam en radicaal dit glas water uitdrinken. Het gaat er om dat je gelooft in je waarheid, op het moment dat je je deuren opengooit voor een publiek. Die verantwoordelijkheid voel ik heel sterk, die wil ik oppakken.”